Niet het monster onder ons bed, nee mijn: Ducati Monster 750 uit '99.
Opeens is het dan zover. Gekocht omdat je zelf wilt rijden, snel (niet hard), maar wel alleen, met de wind in de haren (figuurlijk dan, want als je dat letterlijk doet, krijg je met geen mogelijkheid de klitten weer uit je haren!).
Maar ik rijd niet meer, bijna niet meer. En ik rijd zelden samen met mijn lief. En hij heeft er ook een, een rode, een Ducati-rode.
Ooit was de stelling, als we er eentje verkopen dan de rode. Want die is zo bokkig, daar durf ik niet op.
Maar hij is er nog niet aan toe om zijn jongens droom te verkopen. En ik wel. Want ik ben, denk ik, toch geen die-hard motormeisje. Maar ik heb er wel ontzettend van genoten. Van die motor. En ook van de status, want neefjes vinden het geweldig een motor! Telkens als ze er zijn, even vragen of ze naar de motoren mogen kijken. Maar dan stiekem wel een beetje bang voor het geluid, want die Duuk's maken wel een herrie.
Gelukkig blijft er eentje staan. De rode, de Ducati rode. Niet die van mij, want die is niet Ducati rood. Nee, die is eh hoe zullen we het noemen? Niet Ducatikleurig (als in rood, geel of zwart) nop, die is champagne kleurig. Vandaar ook dat ik 'm zo mooi vind waarschijnlijk (Meisjes kleur???). Maar neefjes, want jongens, vinden een rode toch echter. Echt waar, zeggen ze zelf.
Maar die van mij gaat weg, denk ik, want op het moment van schrijven hebben er wel 155 mensen naar MIJN motor gekeken, maar nog niemand heeft gebeld om 'm te kopen. Dus voorlopig is ie nog van mij.
Deze dus:
2 reacties:
funny thing is, de Monster staat ook niet bij mijn lijstje "over mij"
teken???
Ach jee, stiekem dus niet tóch een beetje jammer... Hopelijk komt er gauw een koper kijken. Eh, kópen.
Een reactie plaatsen